fbpx

Nicaragua voor adrenalinejunks

Ben je net als ik een enorme adrenalinejunk?! Houd je van activiteiten waar je het stiekem 7 kleuren van in je broek doet? Waar je hart van in je keel schiet en je maag even van in de rondte gaat? Wacht dan niet langer maar lees snel verder…

Hoewel je bij Nicaragua niet gelijk denkt aan ‘thrillseeking adventures’, vind je deze hier wel degelijk! Een klein overzichtje van de activiteiten die ik heb ondernomen en die echt de moeite waard zijn…

Canyoning in Somoto

Ver in het noorden van Nicaragua vindt je de Somoto Canyon. De canyon is pas heel recent, in 2004, ontdekt door een groep buitenlandse wetenschappers. Sindsdien wordt de canyon gebruikt als toeristische trekpleister voor het Noorden van Nicaragua. De canyon komt het steeds meer in trek bij toeristen, vanwege de ‘Canyoning tours’. Er zijn echter ook nog steeds busladingen toeristen die dit niet weten, dus aan Somoto voorbij gaan. Gemiste kans!

Ik word voor mijn canyoningtour opgepikt op het busstation in Somoto. Daar begint ook gelijk het avontuur! We worden met het grootste deel van de groep achterin de pick-up gezet en gaan onderweg naar ons startpunt. Bij het startpunt kunnen we ons omkleden. Bikini, (sport)kleding die nat mag worden en stevige sneakers aan. Als je niet wilt dat je eigen sneakers doorweekt raken of kapot gaan (de stenen in de canyon zijn soms scherp), kun je een paar schoenen lenen. Alle kostbare spullen in een speciale waterdichte tas, zwemvest mee en gaan met die banaan!

We lopen vanaf het begin van de canyon een stuk naar beneden, naar het gedeelte waar de rivier ook door de canyon stroomt. Niet veel later klimmen en klauteren we over rotsen door het water. Tot het punt komt dat de rivier te diep wordt. Vanaf daar laten we ons door de rivier meedrijven. Als je op je rug met de stroom mee door de canyon drijft, kun je omhoog kijken langs de immens hoge rotswand. Wat voel ik me ineens klein! Na een stukje dobberen door de canyon, komen we bij een rots waar we op klimmen. Bovenaan gekomen maken we onze eerste ‘jump’ in het water. Dit eerste punt is niet zo hoog, maar voor de mensen met hoogtevrees al een leuke uitdaging! Zo trekken we steeds verder de canyon in, waarbij ook de rotsen die we beklimmen steeds hoger worden. De hoogste waar wij als groep vanaf gaan, is volgens de gids zo’n 7 meter hoog. Best spannend als je boven staat en moet springen. De adrenaline giert door mijn lichaam, ik twijfel even, maar besluit de sprong in het diepe te wagen! Zo gaaf als je jezelf op zo’n punt overwint!

Even verderop gebaart de gids ons te blijven dobberen op de plek waar we dan zijn. Hij klimt samen met een paar andere gidsen helemaal tot aan de rand van de canyon. Met salto’s en gekke sprongen komen ze, onder luid applaus van de wachtenden, van 20 meter hoog weer naar beneden. Brrr… mij niet gezien!

Na afloop van de tour staat er een warme maaltijd voor ons klaar bij het startpunt. Ik ben bekaf en uitgehongerd. Dit was een ontzettend leuke sportieve uitdaging! Overigens is er voor de mensen die iets minder sportief zijn, ook een optie om op een rubberband door de canyon te drijven. Je springt dan niet van rotsen af en hoeft niet zo’n eind te zwemmen. Er zijn zelfs tours waarbij je niet hoeft te lopen, maar op een paard of muilezel de canyon in- en uitgaat…

Volcanoboarden

Bovenaan mijn bucketlist prijkte, vanaf het moment dat ik wist dat ik naar Nicaragua zou gaan, volcanoboarden in de buurt van Leon. Ik had er al het één en ander over gelezen. Dit beloofde spectaculair te worden! Echter ook niet zonder risico… er zijn mensen die zichzelf ernstig verwonden of een been of arm breken. Veelal zijn dit echter de waaghalzen die net even wat te ver gaan in hun enthousiasme. Oké,… een gewaarschuwd mens telt voor twee, maar desondanks wilde ik dit toch écht zelf ervaren hebben!

Zodra ik in Leon was, wist ik dus ook niet hoe snel ik een tour moest gaan boeken. Via mijn hostel was dat zo geregeld! De volgende ochtend werd ik bij mijn hostel opgehaald. Het was een flink stuk rijden over boerenweggetjes naar het vulkaangebied net buiten Leon. Om ons heen alleen maar vulkanen. Aangekomen aan de voet van de vulkaan krijgen we een rugzak met daarin een overall, een bandana, een veiligheidsbril en handschoenen. Daarnaast krijgen we een board mee wat we zelf mee naar boven moeten slepen. Met wat handig knoopwerk, hangt mijn board binnen de kortste keren op mijn rug, zodat ik mijn handen vrij heb voor de beklimming naar boven.  De wandeltocht kan beginnen. En dat valt nog niet mee! Om bovenop de vulkaan te komen, moet je natuurlijk eerst helemaal omhoog lopen. In de hitte en met het zwarte vulkaanzand en grote stukken vulkaangesteente is dat best een pittige klim, maar de gidsen doen rustig aan zodat de hele groep mee kan komen.

Eenmaal boven krijgen we eerst wat uitleg over de vulkaan en de omliggende vulkanen. Daarna moeten we ons allemaal in een zeer charmante ‘one size fits all’ overall hijsen. Na de instructies van de gids, spiek ik stiekem over de rand van de vulkaan. Whaaaa… wat is dit hoog?! Waarom wilde ik hier ook alweer vanaf?? Mijn hart gaat tekeer, maar de enige optie is van de berg af op mijn board. Anders moet ik dat hele stuk weer terug lopen. Diep ademhalen, veiligheidsbril op, bandana voor mijn mond, veiligheidshandschoenen aan, op je bord plaatsnemen en… gaaannnn!!

De zenuwen zijn snel verdwenen als ik van de berg af race. Wat is dit gaaf!! Ik ga er vol voor en haal een flinke snelheid onderweg naar beneden. Eenmaal beneden aangekomen, ben ik pikzwart ondanks alle beschermende kleding. En eigenlijk zou ik zo nog een keer willen. Verslavend leuk! Terug in mijn hostel sta ik een flinke tijd onder de douche om al het zwarte vulkaanzand af te spoelen. Dat zit namelijk echt overal! Ik app naar mijn vader (“Ga je niet te hard, schat? We kennen jou een beetje…”) dat ik zonder kleerscheuren beneden ben gekomen. 

Canopytour

In San Juan del Sur besluit ik tenslotte een canopytour te doen om mijn reis door Nicaragua af te sluiten. Normaliter is een canopytour al leuk, maar deze was wel heel bijzonder…

Via Da Flying Frog boekte ik een canopytour. Ik werd ingedeeld bij twee Amerikaanse stellen die wat meer op leeftijd waren. Bovendien héél Amerikaans (“I just lóóóóve that!”). Aardig, maar niet helemaal mijn ding. Gelukkig had ik ook twee leuke jonge gidsen mee, waar ik al snel de grootste lol mee had! Bij canopy bepaal je zelf je snelheid. Als je weinig afremt met je gehandschoende hand, ga je op sommige stukken flink hard. Omdat je via platformen van boom naar boom gaat, moet je wel steeds afremmen tussendoor. 

De gidsen die mee waren, hadden al snel door dat ik wel van de adrenalinerush houd. Ik werd dus al snel door hen uitgedaagd om ondersteboven, aan één van hen gezekerd, een stuk af te leggen. Zo gaaf! Je hangt dan letterlijk ondersteboven hoog in het oerwoud en kijkt door de toppen van de bomen zo het hele oerwoud in. Echt spectaculair! Toen ik al ondersteboven hangend nog steeds enthousiast was en een brede grijns van oor tot oor had, was ik klaar voor ‘the next level’… Ditmaal gezekerd op mijn rug (en aan één van de gidsen vanwege de veiligheid) mocht ik vanaf het hoogste platform een vrije val maken. Zonder je aan de kabel vast te houden met beide armen wijd van het hoogste platform afspringen. Wat een fijn gevoel! Alsof je vliegt! Maar dan aan een kabel…

Helaas zat mijn vakantie er toen al bijna op, maar bij Da Flying Frog hebben ze meer spectaculaire activiteiten. Neem dus zeker eens een kijkje op hun site: www.daflyingfrog.com als je in San Juan del Sur bent!

Liefs, Esther

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *